Κι όμως θα γίνει!

Σαν ψέμματα ακούγεται η είδηση ότι οι προσπάθειες 18 ετών για την ανέγερση ενός διεθνούς εμβέλειας ιδιωτικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στην Αθήνα  φαίνεται ότι θα έχουν αίσιο τέλος. Σε μια από τις πιο απροσδόκητες θέσεις, στην οδό Ερατοσθένους, στο Παγκράτι, το όραμα παίρνει σάρκα και οστά. Τα σχέδια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Βικέλα βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο επεξεργασίας και απομένει μόνο η έγκρισή τους από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού για να πιάσουν δουλειά οι μπουλντόζες από Σεπτεμβριο.Το συγκρότημα θα αξιοποιεί το κέλυφος μιας νεοκλασικής πολυκατοικίας του Μεσοπολέμου συν μια σύγχρονη προσθήκη που θα υψώνεται πιο μέσα στο οικόπεδο.

Όσοι προβληματίζονται με τη χωροθέτηση του Μουσείου Μοντέρνας Τένχης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή να τους καθησυχάσουμε υπογραμμίζοντας ότι η οδός Ερατοσθένους απέχει τρια λεπτά με τα πόδια από το Πανθηναϊκό Στάδιο και εμπλουτίζει την ευρύτερη περιοχή με έναν επιπλέον πόλο τουριστικού ενδιαφέροντος (και όχι μόνο). Φανταζόμαστε ότι οι άνθρωποι του Ιδρύματος θα μεριμνήσουν σε συνεννόηση με τον Δήμο για τον ευπρεπισμό των πεζοδρομιών και την αισθητική βελτίωση των γειτονικών κτιρίων, όπου αυτό χρειάζεται.

Στη μελέτη του γραφείου του Ιωάννη Βικέλα γίνεται προσπάθεια ανάδειξης του υφιστάμενου διατηρητέου κελύφους με ιστορικά μορφολογικά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα επεξεργασία μιας σύγχρονης προσθήκης ώστε να αναπτύσσονται σ’ ένα ενιαίο λειτουργικό πρόγραμμα με αυξημένες απαιτήσεις και περιεχόμενο.

Το νέο κτίριο οργανώνεται στο περίγραμμα του διατηρητέου κτίσματος και σε πλάγια επέκταση ως προς αυτό. Οι όροφοι μελετήθηκαν σε υποχώρηση από τα όρια των όψεων του διατηρητέου, διαμορφώνοντας έναν διακριτό όγκο με νέο μορφολογικό λεξιλόγιο. Το νέο κέλυφος επενδύεται από λίθινες πλάκες μεγάλου σχήματος με σημειακές εσοχές από γραμμικούς φεγγίτες. Το φυσικό φως διαχέεται στους εκθεσιακούς χώρους μέσω εσωτερικών ανακλαστικών επιφανειών στη ζώνη των ψευδοροφών. Ο εκθεσιακός και ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας του νέου μουσείου συνδέονται οργανικά μέσα από την ανάπτυξη χώρων βιβλιοθήκης, αίθουσας διαλέξεων, video room και παιδικού εργαστηρίου, ενώ σημειώστε το καφέ-εστιατόριο κοντά στην είσοδο, με πρόσβαση στην υπαίθρια προστατευμένη αυλή.

Advertisements

Aς τους σταματήσει κάποιος

Διαβάζω στον ιστότοπο της Ναυτεμπορικής.

«Νέα κινητοποίηση, αποκλειστικά και μόνο για το κρουαζιερόπλοιο «Zenith» θα πραγματοποιήσει η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία την προσεχή Δευτέρα 7 Ιουνίου.

Συγκεκριμένα, σε ανακοίνωσή της η ΠΝΟ αναφέρει:
«Η Διοίκηση της ΠΝΟ κατά τη σημερινή της συνεδρίαση εξέτασε τις εξελίξεις που υπάρχουν αναφορικά με το θέμα του υπό σημαία Μάλτας κρουαζιερόπλοιου «Zenith» και κατέληξε στην απόφαση να προχωρήσει στην ανάληψη συνδικαλιστικής δράσης σε βάρος του πλοίου, την προσεχή Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010 κατά τον κατάπλου του στο λιμάνι του Πειραιά. Και αυτή η κινητοποίησή μας αποτελεί συνέχεια προηγούμενων κινητοποιήσεων της Ομοσπονδίας για την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ελλήνων ναυτεργατών, με πρώτο και κορυφαίο την διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους».

United We Stand

Σήμερα ήταν μια διαφορετική ημέρα. Το έπιανες στον αέρα. Η ένταση της προηγούμενης εβδομάδας σα να είχε πέσει, στις κινήσεις των ανθρώπων αναγνώριζες την κανονικότητα άλλων εποχών, τότε που μακάριοι και ανέμελοι βαδίζαμε χαρούμενα πάνω στην κινούμενη άμμο μιας απατηλής «πραγματικότητας».

Πόσο μας έλειψαν εκείνες οι ξέγνοιαστες ημέρες! Ύστερα από τόσους μήνες διεθνού εξευτελισμού και αρνητικής δημοσιότητας προσεύχομαι για μια (1) ημέρα στα ξένα μέσα χωρίς Ελλάδα. Αλλά αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στο ανυποψίαστο «τότε» και στο δυσοίωνο «τώρα» θα διάλεγα χωρίς συζήτηση το σήμερα.

Κάτι φαίνεται να αλλάζει και δεν αναφέρομαι στο ανοδικό ξέσπασμα των Χρηματιστηρίων ή στην αποκλιμάκωση των spreads. Έχω την αίσθηση ότι το κλίμα περισυλλογής των τελευταίων εβδομάδων, φιλτραρισμένο (δυστυχώς) και  μέσα από τη δολοφονία των τριών αθώων το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, αρχίζει και αποδίδει τους πρώτους καρπούς. Όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούμε το αυτονόητο. Ή θα πάμε όλοι μαζί μπροστά ή όλοι μαζί θα βουλιάξουμε. Το πακέτο του μηχανισμού στήριξης δεν περιλαμβάνει μόνο επώδυνα μέτρα αλλά θα διευκολύνει την εφαρμογή αυτονόητων μεταρρυθμίσεων που θα κάνουν την Ελλάδα μια πιο δίκαιη, ανταγωνιστική, οικονομικά βιώσιμη χώρα. Κι ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις: το «μοντέλο» που υποχρεωνόμαστε να εγκαταλείψουμε δεν μας οδήγησε μόνο στα πρόθυρα της καταστροφής αλλά ήταν πρωτίστως ένα άδικο μοντέλο που συσσώρευε πλούτο για λίγους και μικρές προνομιακές ομάδες συμφερόντων οι οποίες και αντιστρατεύθηκαν με λύσσα  κάθε αλλαγή.

Δυστυχώς θα πληγούν και άνθρωποι που είναι ήδη στριμωγμένοι. Γιατί οι περισσότεροι θα στερηθούμε την έξοδο στο εστιατόριο ή τις διακοπές μας. Αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο.Μιλάμε για περιπτώσεις συμπολιτών μας που θα οδηγηθούν σε συνθήκες πραγματικής (και όχι λογιστικής) φτώχιας.

Αλλά εδώ μπορούμε να αποδείξουμε ότι ξαναγινόμαστε κοινωνία. Είναι στο χέρι μας να δημιουργήσουμε μηχανισμούς αλληλεγγύης και προστασίας των πιο αδυνάτων. Τώρα που το πανηγύρι του καταναλωτισμού μας τελειώνει ας κοιτάξουμε ο καθένας  γύρω του. Ας δούμε όλα αυτά που δεν κάναμε κι ας αντλήσουμε αισιοδοξία και δύναμη απ’ όσα μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε εμάς και τον τόπο. United we stand, που λέει και το τραγούδι.

Δεν θα χαρίσουμε την πόλη σε κανέναν

Το βράδυ της Τετάρτης το κέντρο της Αθήνας έμοιαζε με ένα απέραντο νεκροταφείο. Ελάχιστοι κυκλοφορούσαν, ο αέρας σήκωνε τα αποκαϊδια, παντού σπασμένα μάρμαρα και αναποδογυρισμένοι κάδοι, κάποια αδέσποτα τριγυρνούσαν σαν χαμένα.

Άλλη μια ηχηρή ήττα για όλους μας. Είχε νικήσει ο φόβος. Λουφαγμένοι στα σπίτια μας περιμέναμε να ξεχάσουμε. Ή να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουμε στο ασφαλές κουκούλι της ρουτίνας.

Την Κυριακή έχουμε την ευκαιρία να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει: μια ήσυχη, φιλειρηνική πόλη ανοιχτή σε όλους. Υπερασπιζόμαστε την ειρήνη και λέμε ένα δυνατό όχι στη βία. Πλατεία Συντάγματος, 7 το απόγευμα.

Πανεπιστημίου, το τέλος της λογικής

Η φωτογραφία είναι του Παντελή Σαϊτα.

Πέμπτη ημέρα αποκλεισμού του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους από την Ομοσπονδία Σωματείων Πολιτικής Αεροπορίας και σαδιστικών βασανιστηρίων όσων οδηγών διέρχονται το κέντρο της Αθήνας. Η κατάληψη του οδοστρώματος έχει προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου ταλαιπωρία με την κυβέρνηση να αντιμετωπίζει την όλη κατάσταση τόσο στωϊκά. Αναρωτιέται κανείς: υπάρχει μια (1) πολιτισμένη χώρα του πλανήτη Γη που θα γινόταν ανεκτή αυτή η τόσο ακραία αντικοινωνική πρωτοβουλία; Το ξέρουμε ότι η Ελλάδα αρχίζει εκεί που τελειώνει η λογική αλλά αυτό παραπάει.

Μετς 1865

Το Ολυμπιείο φωτογραφημένο από τον Πέτρο Μωραϊτη. Στο βάθος τα …υψώματα του Μετς με 5-10 σπίτια όλα κι όλα. Στο ενδιάμεσο μόλις διακρίνεται η κοίτη του Ιλισού κι ένα μικρό κομμάτι πρασίνου δίπλα στο ποτάμι. Εντυπωσιακή η ξεραϊλα του τοπίου, ακόμα κι ο λόφος του Αρδηττού, καταπράσινος σήμερα, μοιάζει με κρανίου τόπος. Ξεκάθαρα, οι άνθρωποι του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα έκαναν τεράστια δουλειά, μεταμορφώνοντας ένα καθόλου ελκυστικό μέρος σε μια ήσυχη, μεσογειακή πόλη με αρκετό πράσινο και υποδομές, πρωτοφανείς για την εποχή της φωτογραφίας. Από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Τρίπου.

Το Au Revoir ποτέ δεν πεθαίνει

Τη φωτογραφία την βρήκαμε στο μπλογκ freedomisland

Γράφαμε τον Σπτέμβριο: «Εδώ και λίγες εβδομάδες ένα πωλητήριο στην είσοδό του δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων. Το πιο ιστορικό μπαρ της οδού Πατησίων κι ένα από τα πιο αυθεντικά ποτάδικα ολόκληρης της Αθήνας κατεβάζει ρολά οριστικά ένα χρόνο μετά τα πεντηκοστά του γενέθλια. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Αριστομένη Προβελέγγιο, το Au revoir συγκρατούσε μέχρι τέλους την μισοπεθαμένη πια ατμόσφαιρα μιας Αθήνας ανάλαφρης, απροσποίητης, αστικής, ανθρώπινης».
Χα! Το Au revoir άνοιξε ξανά, με τους ίδιους αγαπημένους ανθρώπους στα γνωστά πόστα και να μια ευκαιρία να αποδείξουμε ότι αυτή η πόλη είναι σε θέση να κρατήσει τους μύθους της ζωντανούς. Ονειρεύομαι ήδη το πρώτο βερμούτ κάτω από τα ψάθινα πορτατίφ. Αν έξω βρέχει, ακόμα καλύτερα.