Category Archives: Uncategorized

Nαι, αγαπάμε την Aθήνα! Eίμαστε οι atenistas!

Από τον/by athensville.

Είμαστε μια ανοιχτή κοινότητα πολιτών της Αθήνας που αγαπάνε την πόλη τους και πιστεύουν ότι ο συμβιβασμός με τις πιο προβληματικές της πλευρές διαιωνίζει έναν φαύλο κύκλο ανορθολογισμού, στασιμότητας, δυσφήμησης, υπανάπτυξης και τελικά αυτοϋπονόμευσης των προοπτικών της.

Για μας η Αθήνα όχι μόνο δεν είναι μια «τελειωμένη ιστορία» αλλά ένα αχανές πεδίο ευρηματικών και αποτελεσματικών δράσεων που θα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τις τεράστιες δυνατότητές της ως μητροπολιτικό κέντρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Αντλούμε δύναμη και ενέργεια από την κοινωνία των πολιτών, τους χιλιάδες ανυπεράσπιστους Αθηναίους που θέλουν να κάνουν κάτι για την πόλη τους και μέχρι σήμερα δεν έβρισκαν ένα κανάλι δημιουργικής συμμετοχής στις ανοιχτές υποθέσεις της Αθήνας.

Δεν είμαστε κομματικός οργανισμός, ούτε δημοτική παράταξη, αλλά μια ζωντανή κοινότητα που θέλει να μοιραστεί την πίστη της για μια πολύ καλύτερη Αθήνα πιστεύοντας στη αναζωογονητική δύναμη της δράσης.

Κουραστήκαμε να γκρινιάζουμε, να μας φταίνε πάντα οι άλλοι ή το «κράτος». Είμαστε εδώ μόνο για να κάνουμε. Επτά ημέρες την εβδομάδα, 365 ημέρες το χρόνο.

Ήδη αργήσαμε. Πάμε atenistas!

(Ελάτε μαζί μας, στο http://www.atenistas.gr).

Αθηναϊκή παρακμή

Tου Νίκου Βατόπουλου

Αυτό που βλέπουν όλοι οι πολίτες (αλλά όχι οι αρμόδιοι υπουργοί) κατονόμασε ο βουλευτής κ. Κώστας Καρτάλης, ως πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος. Οτι η πλατεία Μοναστηρακίου είναι μία οικτρή αποτυχία, ακριβοπληρωμένη, μεγέθυνση της αβελτηρίας του κράτους αλλά και της κοινωνικής ασυδοσίας.

Ο κ. Καρτάλης εμμέσως πλην σαφώς κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Η Αθήνα αντί να παραδώσει στο κοινό μία πρώτης ποιότητας πλατεία στην καρδιά της ιστορικής πόλης, δημιούργησε μία δεύτερη (αποκρουστική) Ομόνοια. Είναι η αλήθεια. Ας έρθει ένας από τους αρμόδιους υπουργούς να περπατήσει στο Μοναστηράκι και θα περιμένουμε τις κρίσεις του. Είναι σαφές ότι διαχειρίζονται κομμάτια της πόλης που γνωρίζουν μόνο στα χαρτιά.

Σε μία άλλη χώρα, κανένας υπουργός δεν θα είχε πρόσωπο να εμφανιστεί αν μία ιστορική πλατεία μέσα σε ελάχιστους μήνες από την παράδοσή της (και αφού είχε μείνει γιαπί επί μία δεκαετία) είχε φθάσει σε αυτό το επίπεδο απαξίωσης και ακαλαισθησίας. Δεν είναι μόνο που η πλατεία Μοναστηρακίου έχει μερικά από τα αθλιέστερα κτίρια (μεταξύ Ηφαίστου και Ερμού) που θα έπρεπε να είχαν απαλλοτριωθεί «όταν είχαμε λεφτά», είναι που αναπαράγει το κλίμα καθημερινότητας που απεχθάνεται ο μέσος πολίτης. Ρυπαρότητα και παράνομο εμπόριο. Στην καρδιά της τουριστικής Αθήνας καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να απομακρύνει τις παράγκες από τη βάση του Τζαμιού, που είναι μουσείο. Εχει δει κανένας υπουργός κανένα μουσείο σε καμία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, που θέλει να είναι και τουριστική, να διατηρεί καταστήματα-παράγκες στο ισόγειο ενός μνημείου επειδή φοβάται η κάθε κυβέρνηση μήπως χάσει 100 – 200 ψήφους;

Και να ήταν μόνο αυτό. Ολη η Αθήνα είναι στο έλεος των μικροπωλητών και το κακό είναι ότι συνηθίσαμε να βλέπουμε αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση με φόντο ακόμη και την Ακρόπολη. Και λίγα είπε χθες ο κ. Κ. Καρτάλης. Οι ευθύνες είναι πολύ μεγαλύτερες. Και την παρακμή της Αθήνας θα την πληρώσουν όσοι την οδηγούν στην καταστροφή και στην εξαφάνισή της από τον τουριστικό χάρτη της Ευρώπης. Ακόμη και η Αδριανού και η Αποστόλου Παύλου (που ακριβοπληρώσαμε) έχουν παρασυρθεί προς τα κάτω. Μήπως ζούμε σε άλλη πόλη εμείς και σε άλλη οι υπουργοί;

(Αναδημοσίευση από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Φωτογραφία της Μαρίας  Μαρογιάννη).

United We Stand

Σήμερα ήταν μια διαφορετική ημέρα. Το έπιανες στον αέρα. Η ένταση της προηγούμενης εβδομάδας σα να είχε πέσει, στις κινήσεις των ανθρώπων αναγνώριζες την κανονικότητα άλλων εποχών, τότε που μακάριοι και ανέμελοι βαδίζαμε χαρούμενα πάνω στην κινούμενη άμμο μιας απατηλής «πραγματικότητας».

Πόσο μας έλειψαν εκείνες οι ξέγνοιαστες ημέρες! Ύστερα από τόσους μήνες διεθνού εξευτελισμού και αρνητικής δημοσιότητας προσεύχομαι για μια (1) ημέρα στα ξένα μέσα χωρίς Ελλάδα. Αλλά αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στο ανυποψίαστο «τότε» και στο δυσοίωνο «τώρα» θα διάλεγα χωρίς συζήτηση το σήμερα.

Κάτι φαίνεται να αλλάζει και δεν αναφέρομαι στο ανοδικό ξέσπασμα των Χρηματιστηρίων ή στην αποκλιμάκωση των spreads. Έχω την αίσθηση ότι το κλίμα περισυλλογής των τελευταίων εβδομάδων, φιλτραρισμένο (δυστυχώς) και  μέσα από τη δολοφονία των τριών αθώων το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, αρχίζει και αποδίδει τους πρώτους καρπούς. Όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούμε το αυτονόητο. Ή θα πάμε όλοι μαζί μπροστά ή όλοι μαζί θα βουλιάξουμε. Το πακέτο του μηχανισμού στήριξης δεν περιλαμβάνει μόνο επώδυνα μέτρα αλλά θα διευκολύνει την εφαρμογή αυτονόητων μεταρρυθμίσεων που θα κάνουν την Ελλάδα μια πιο δίκαιη, ανταγωνιστική, οικονομικά βιώσιμη χώρα. Κι ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις: το «μοντέλο» που υποχρεωνόμαστε να εγκαταλείψουμε δεν μας οδήγησε μόνο στα πρόθυρα της καταστροφής αλλά ήταν πρωτίστως ένα άδικο μοντέλο που συσσώρευε πλούτο για λίγους και μικρές προνομιακές ομάδες συμφερόντων οι οποίες και αντιστρατεύθηκαν με λύσσα  κάθε αλλαγή.

Δυστυχώς θα πληγούν και άνθρωποι που είναι ήδη στριμωγμένοι. Γιατί οι περισσότεροι θα στερηθούμε την έξοδο στο εστιατόριο ή τις διακοπές μας. Αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο.Μιλάμε για περιπτώσεις συμπολιτών μας που θα οδηγηθούν σε συνθήκες πραγματικής (και όχι λογιστικής) φτώχιας.

Αλλά εδώ μπορούμε να αποδείξουμε ότι ξαναγινόμαστε κοινωνία. Είναι στο χέρι μας να δημιουργήσουμε μηχανισμούς αλληλεγγύης και προστασίας των πιο αδυνάτων. Τώρα που το πανηγύρι του καταναλωτισμού μας τελειώνει ας κοιτάξουμε ο καθένας  γύρω του. Ας δούμε όλα αυτά που δεν κάναμε κι ας αντλήσουμε αισιοδοξία και δύναμη απ’ όσα μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε εμάς και τον τόπο. United we stand, που λέει και το τραγούδι.

Δεν θα χαρίσουμε την πόλη σε κανέναν

Το βράδυ της Τετάρτης το κέντρο της Αθήνας έμοιαζε με ένα απέραντο νεκροταφείο. Ελάχιστοι κυκλοφορούσαν, ο αέρας σήκωνε τα αποκαϊδια, παντού σπασμένα μάρμαρα και αναποδογυρισμένοι κάδοι, κάποια αδέσποτα τριγυρνούσαν σαν χαμένα.

Άλλη μια ηχηρή ήττα για όλους μας. Είχε νικήσει ο φόβος. Λουφαγμένοι στα σπίτια μας περιμέναμε να ξεχάσουμε. Ή να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουμε στο ασφαλές κουκούλι της ρουτίνας.

Την Κυριακή έχουμε την ευκαιρία να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει: μια ήσυχη, φιλειρηνική πόλη ανοιχτή σε όλους. Υπερασπιζόμαστε την ειρήνη και λέμε ένα δυνατό όχι στη βία. Πλατεία Συντάγματος, 7 το απόγευμα.

Ποδήλατα παντού; Ή είναι ιδέα μου;

Η φωτογραφία είναι από την ταινία «ΑΤΗ: Commuting In Madness»

Κάποτε, όχι τόσο παλιά, όταν βλέπαμε κάποιον να κάνει ποδήλατο στην Αθήνα, κοιτάγαμε και ξανακοιτάγαμε για να βεβαιωθούμε ότι δεν κάνουν πουλάκια τα ματάκια μας. Ο τύπος που έκανε ποδήλατο ήταν ο «πειραγμένος», ο «κουνημένος», κάποιος «αφελής», «αλαφροϊσκιωτος», ένας «τρελάρας» που του την βάρεσε και μαζοχίζεται κάνοντας ελιγμούς στη ζούγκλα των αθηναϊκών δρόμων. Τα τελευταία τρία χρόνια διαπιστώνω μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ αλλαγή που έχει να κάνει με τον πολλαπλασιασμό των ανθρώπων που χρησιμοποιούν το ποδήλατό τους σε καθημερινή βάση ή έστω τα Σαββατοκύριακα για βόλτα, ψώνια, σύντομες διαδρομές. Κι αυτό σε μια Αθήνα χωρίς καμία απολύτως υποδομή για τους χρήστες ποδηλάτου με εξαίρεση κάποιες θέσεις έξω από το σταθμό του Θησείου για να κλειδώσεις το ποδήλατό σου. Πριν λίγες ημέρες πήρε το μάτι μου στην άσφαλτο της οδού Αθηνάς το χαρακτηριστικό σήμα που σημαίνει «ποδηλατόδρομος». Ξέρει κανείς κάτι περισσότερο;

Πάντα από ψηλά δεν είναι τόσο άσχημα

Πλατεία Ομονοίας, φωτογραφία του Γιάννη Μπαρδόπουλου.

2010-2019, κι αυτά που έρχονται

Η μακέτα από το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό.

Τι περιμένουμε: 2010-2019

– Ολοκλήρωση του Πολιτιστικού και Εκπαιδευτικού Πάρκου «Σταύρος Νιάρχος» στο Δέλτα Φαλήρου (2015)

– Τα εγκαίνια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» (2010)

– Κατασκευή και λειτουργία της Γραμμής 4 του Μετρό από το Γαλάτσι μέχρι το Μαρούσι (2015).

– Αποπεράτωση του Φιξ στη λεωφόρο Συγγρού ως έδρα του ΕΜΣΤ (2011)

– Την επέκταση της Εθνικής Πινακοθήκης (2013)

– Τα έργα προστασίας και ανάδειξης των βασιλικών κτημάτων στο Τατόι.

– Την υπόγεια επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

– Τα εγκαίνια του ανακαινισμένου Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (2011)

– Το αναβαθμισμένο Πεδίον του Αρεως (2010)

– Τις νέες εγκαταστάσεις του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό (2011).