Category Archives: ONLY HAPPY WHEN IT RAINS

Ένα βράδυ που θα το θυμόμαστε

Η εκπληκτική φωτογραφία είναι του Πέτρου Γιαννακούρη (ΑΡ).

Advertisements

Χαλάνδρι, Φεβρουάριος του 2008

Κι ενώ ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε μια από τις πιο ζεστές Παραμονές Πρωτοχρονιάς που θα έχουμε να θυμόμαστε, έπεσα πάνω σ’ αυτήν τη φωτογραφία του Ρόϊτερς από το φανταστικό εκείνο Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου του 2008. Ο φακός αποτυπώνει έναν μάλλον κεντρικό δρόμο του Χαλανδρίου (υποψιάζομαι την Εθνική Αντιστάσεως), σχεδόν απροσπέλαστο λόγω της σφοδρής χιονόπτωσης. Πάντως, παραδοσιακά, οι πιο κρύοι μήνες της Αθήνας είναι ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, επομένως ας μην τα βάφουμε μαύρα, όσοι τουλάχιστον αγαπάμε τον χειμώνα, τις χαμηλές θερμοκρασίες και τα χιόνια. Ας το δούμε σαν μια ευκαιρία για να νιώσουμε ό,τι νιώθουν οι κάτοικοι του νότιου ημισφαιρίου που κάνουν Χριστούγεννα στις παραλίες (μπλιαχ).

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα

IMG_3238

Στις εκβολές του Ιλισσού ποταμού, σήμερα το πρωϊ με φόντο την ολυμπιακή εγκατάσταση του Beach Volley.

Kαλό φθινόπωρο

paralia

Παραμονές της πρώτης φθινοπωρινής «κακοκαιρίας» (στην Αττική τα προεόρτια σήμερα και το κυρίως μενού Δευτέρα και Τρίτη), είναι ίσως η πρώτη φορά που δεν θέλω να βρέξει. Τουλάχιστον να μην βρέξει δυνατά. Γιατί τότε υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι σπόροι που είναι διάσπαρτοι στις καμμένες περιοχές (η ελπίδα μας για φυσική αναδάσωση, δηλαδή) να παρασυρθούν σε δρόμους, ρέματα,ρυάκια, κλπ., και τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Ας ευχηθούμε όλο το μέτωπο να «ξεσπάσει» πάνω από το Λεκανοπέδιο και η βορειοανατολική Αττική να «δει» μόνο ψιχάλες. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, το καλοκαίρι του 2009 γίνεται σιγά-σιγά ιστορία, μια «ιστορία» που θα μας πάει κάποιο καιρό να ξεχάσουμε. Αλλά το καλό με τη ζωή είναι ότι πάντα το μέλλον μοιάζει πιο δυνατό από το παρελθόν. Η ανθρώπινη φύση και οι δυνατότητές της πιο ισχυρές από τετελεσμένα γεγονότα, όσο δραματικά κι αν ήταν. Να λοιπον που το φθινόπωρο που υποδεχόμαστε σήμερα φέρνει κάτι αναζωογονητικό, με έναν τρόπο σχεδόν λυτρωτικό. Αν βάλουμε κι εμείς το «χεράκι» μας, ίσως να είναι κι έτσι στ’ αλήθεια.