Αποχαιρετισμός στο Au revoir

Εκλεισε το «Au revoir». Εδώ και λίγες εβδομάδες ένα πωλητήριο στην είσοδό του δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων. Το πιο ιστορικό μπαρ της οδού Πατησίων κι ένα από τα πιο αυθεντικά ποτάδικα ολόκληρης της Αθήνας κατεβάζει ρολά οριστικά ένα χρόνο μετά τα πεντηκοστά του γενέθλια.

Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Αριστομένη Προβελέγγιο, το Au revoir συγκρατούσε μέχρι τέλους την μισοπεθαμένη πια ατμόσφαιρα μιας Αθήνας ανάλαφρης, απροσποίητης, αστικής, ανθρώπινης.

Eγραφε τον χειμώνα ο Στέφανος Ροζάνης στην «Καθημερινή» για την αγνώριστη οδό Πατησίων του 2009. «Αν τώρα η γειτονιά χάθηκε, βυθισμένη στην πολυχρωμία και την αδιαφορία των ανθρώπων της, παραμένει, ωστόσο, ο δρόμος που τον σημαδεύει η ξεροκέφαλη μονιμότητα ενός μπαρ, του Au revoir, μιας πλατείας, της πλατείας Αγάμων, που άλλαξε όνομα και έγινε πλατεία Αμερικής, και μιας άλλης πλατείας, της πλατείας Κολιάτσου».

Στο Au revoir πρωτοπήγα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ηταν ένα είδος φοιτητικού προσκυνήματος ύστερα από υμνητικό δημοσίευμα μηνιαίου περιοδικού της εποχής (του «01»). Είχαμε τη συμπεριφορά συνεσταλμένων εφήβων σε σχολική επίσκεψη σε μουσείο ή κάτι τέτοιο. Θα βρίσκαμε θέσεις; Θα μας κοίταζαν καχύποπτα οι υποψιασμένοι θαμώνες; Θα αντέχαμε την υπερβολική κάπνα και τη σκληροπυρηνική τζαζ πάνω από μισή ώρα; Θα παραγγέλναμε τα «σωστά» ποτά ή θα μας πρόδιδαν οι εντελώς ξενέρωτες προτιμήσεις μας;

Ανοίξαμε την πόρτα και μας έκανε εντύπωση ότι κανείς δεν ασχολήθηκε. Η τζαζ ήταν η «στρωτή» τζαζ που αρέσει σε όλους, οι «ιδιοκτήτες» (ο κ. Θεόδωρος και ο κ. Λύσανδρος) οι πιο φιλικοί άνθρωποι του κόσμου, κανείς δεν χλεύασε όταν τολμήσαμε να παραγγείλουμε δύο βερμούτ, προς τιμήν της «ασπρόμαυρης» Αθήνας των fifties για χάρη της οποίας είχαμε φτάσει ώς εδώ.

Φεύγοντας, μεθυσμένοι από την ευφορία του αλκοόλ και του Σινάτρα είχαμε αποφασίσει πως το Au revoir είναι το πιο όμορφο μέρος στην Αθήνα. Αν όχι στον πλανήτη… Θα γινόταν σίγουρα το στέκι μας.

Δεν έγινε. Ξαναπήγα αρκετές φορές χωρίς ποτέ να αποκτήσω τη συνήθειά του. Λυπάμαι για την Πατησίων και την Αθήνα που το χάνει. Λυπάμαι και για μένα που δεν πρόλαβα να το αποχαιρετήσω.

(Αναδημοσίευση από την Καθημερινή, 22.09.2009).

Advertisements

7 responses to “Αποχαιρετισμός στο Au revoir

  1. Παράθεμα: Αθήναιου Βορβορυγμοί » Blog Archive » Au Revoir

  2. Άψογο το blog σας, κι εγώ έχω μια σύνδεση μ’ αυτή την πόλη, συγχαρητήρια!

  3. Κρίμα, κρίμα. Αναπόφευκτο ήταν, ωστόσο.

  4. Σ’ ευχαριστώ Belbo!

    Kάτι σχετικό: ένας φίλος μου σφύριξε ότι η χρήση του Au revoir «προστατεύεται», κάτι, δηλαδή, σαν «διατηρητέα». Για να δούμε.

  5. Κρίμα που έκλεισε, ήταν ορόσημο της εφηβείας μου. Πήγα για πρώτη φορά γύρω στο 1972 μαζί με παρέα μεγαλύτερών μου εννοείτε, γιατί ήμουνα ανήλικη τότε. Το χρώμα, η μουσική και οι προσωπικότητες των μπαρμεν με μάγεψαν. Ηταν σκοτεινό όσο έπρεπε, φωτεινό όσο πηγαινε, είχε στύλ τεράστιο και κυρίως είχε μαγνήτη που με τράβαγε για ξανά και ξανά. Πήγαινα σχεδόν κάθε Σάββατο, πριν κάνω οτιδήποτε άλλο, όχι για το ποτό, δεν έπινα και τίποτα, πορτοκαλάδα με βότκα ή κοκα-κόλα ήταν αυτά που ζήταγα, πήγαινα για την ατμόσφαιρα. Το κλείσιμό του είναι τέλος εποχής.

  6. σ’ ολο το κόσμο τα καφενεία και τα μπάρ διατηρούνται, διαφυλάσσονται ως κάτι πολύτιμο. εδώ…

  7. Το ότι το Au Revoir έχει σχεδιαστεί από τον Προβελέγγιο (ή, έστω, ότι ήταν σημαντικό μπαρ στην Αθήνα) δεν είναι λόγος για μουσειακή διατήρηση, ούτε για γλύκες τέτοια στιγμή. Τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους. Το Au Revoir εκτός από ‘σχέδιο’, ήταν και μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα που έμενε κατά μήκος της Πατησίων, και τα χαρακτηριστικά της ήταν τέτοια ώστε να μας έχει αφήσει διάφορα ‘ονόματα’ από τα γράμματα, τις τέχνες, κλπ. Όταν η Πατησίων, από τις αρχές, ήδη, του ’90, μετακόμισε μαζικά στην Λεβίδου (στην Κηφισιά) και κατόπιν χύθηκε σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο, για ποιά ‘συγκέντρωση’ να μιλάμε πλέον, και για ποιά ‘αιχμή’; Καλύτερα, ίσως, που έκλεισε (και είναι εντυπωσιακό το πόσο πολύ άντεξε, χωρίς ‘οξυγόνο’). Όταν το μπαρ είναι σε απόσταση μεγαλύτερη από 15 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι, δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως λειτούργησε το Au Revoir, ή ο Λώρας, παρά μόνον ως περιστασιακό hot spot με καταχωρήσεις στα σχετικά free press. Κρίμα δεν θα ήταν για τέτοια ιστορία;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s