In denial: Αποχαιρετισμός σε έναν πρώην παράδεισο

Η λίμνη του Μαραθώνα σήμερα το πρωί.

Η λίμνη του Μαραθώνα σήμερα το πρωί.

Όταν κάηκε για πρώτη φορά η Πεντέλη (το 1995) ορκίστηκα ότι δεν θα περνούσα ποτέ ξανά από το βουνό, αν δεν υπήρχαν σημάδια ανάκαμψης. Σύμφωνοι, χαζό, απλά μερικές φορές δεν έχεις τη δύναμη για μερικά πράγματα.
Χθες κατάλαβα ότι θα έπρεπε να το είχα κάνει παρακολουθώντας τα μικρά πουρναράκια να καίγονται. Ήταν η τρίτη (μεγάλη) φωτιά στην Πεντέλη μετά τα ολοκαυτώματα του 1995 και του 1998. Ασύλληπτο, ε;
Σήμερα το πρωί από διεστραμμένη περιέργεια (και αγωνία) δεν άντεξα. Πήρα το αυτοκίνητο και ξεκίνησα για τη λίμνη του Μαραθώνα. Πέρασα από τις περιοχές που βρισκόμουν το Σάββατο και την Κυριακή, την Σταμάτα και τον Διόνυσο για να δω πόση ζημιά είχε γίνει τελικά. Το μεγαλύτερο τμήμα του Διόνυσου έχει ευτυχώς γλιτώσει. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τη Σταμάτα όπου οι καμένες περιοχές εναλλάσσονται με τις ανέπαφες. Τουλάχιστον σώθηκε ο Εύξεινος Πόντος ή ένα σημαντικό κομμάτι του. Το πιο σοβαρό πρόβλημα υπάρχει στην Ροδόπολη. Όσο προχωράς προς Άγιο Στέφανο, το πράγμα αγριεύει. Στις στροφές που οδηγούν προς τη λίμνη, η Κόλαση. Σποραδικά μερικές «τούφες» πρασίνου αλλά τι να σου κάνουν: ολόκληρες πλαγιές με μικρομεσαία πεύκα που είχαν βγει μετά τη φωτιά του 1993 καμμένες. Η ίδια η λίμνη χωρίζεται στα δύο. Η δυτική πλευρά σχεδόν αλώβητη όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Αλλά ανατολικά έχει γίνει μεγάλη ζημιά με θύματα, ανάμεσα σε άλλα και την καφετέρια. Δεν έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά, όμως γύρω – γύρω χάλι μαύρο. Νομίζω πως στην περίπτωση της λίμνης του Μαραθώνα πρέπει να γίνει ό,τι και στην Αρχαία Ολυμπία: άμεση αποκατατάσταση του τοπίου και οργανωμένη αναδάσωση σε όλη τη διαδρομή από τον Άγιο Στέφανο μέχρι τη λίμνη.
Βγάζοντας τη φωτογραφία με το «καλό» κομμάτι της λίμνης θυμήθηκα την παθολογική μου άρνηση να αποδεχθώ απώλειες σε όλα τα επίπεδα. Συνήθως «γατζώνομαι» από τις πιο θετικές πλευρές των πραγμάτων απωθώντας τα χειρότερα όσο πιο πίσω γίνεται. Σήμερα είπα να δοκιμάσω τον αντίθετο δρόμο.

Advertisements

5 responses to “In denial: Αποχαιρετισμός σε έναν πρώην παράδεισο

  1. I don’t understand how there is anything left to burn in Attiki. Fires rage every year, and yet, there still is something to burn!

  2. Amazing, right?

    Εvery time we have a mega-fire here (almost every year literally), the ongoing stereotype goes like this «xathike o teleutaios pneumonas tis Attikis». But the following year its probably the same story. Another «pneumonas» is under major threat!

    What about the LA fires? Anything in common?

  3. As elpisoume pantws pantws oti ton «following year» den thaxoume akrivws «tha same story»….alla 300xil. stremata apotefromena stin Attiki diladi! Ayto thanai pragmatika «amazing»!

  4. Η κορυφή της Πεντέλης απο τις αρχές/μέσα της δεκαετίας του 90 μεχρι σήμερα:

    Comparisons

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s